τελευταία ενημέρωση ιστολογίου 18-3-2019 blog's last update
τελευταίο κείμενο ιστολογίου 5-2-2019 blog's last text
σύνολο κειμένων ιστολογίου 424 blog's all texts

Ο κειμενογράφος, δημιουργός και διαχειριστής τού παρόντος ιστολογίου με το ψευδώνυμο Άρης Ελάτης σας ευχαριστεί πολύ για το πέρασμα σας από εδώ. Επικοινωνήστε μαζί μας στο e-mail ή στο τηλέφωνο για οτιδήποτε θέλετε.

Όλες οι δημιουργίες -κείμενα και φωτογραφίες- είναι πνευματικές δημιουργίες και υπόκεινται στα πνευματικά δικαιώματα -copyright ©- του δημιουργού και διαχειριστή αυτού του ιστολογίου όπως αναφέρεται ανωτέρω.

*Άλλα κείμενα μου θα βρείτε κι εδώ MYwhiteblack-texts τα οποία δεν είναι καταχωρημένα στο παρόν ιστολόγιο αλλά στο βασικό μου ιστολόγιο γενικών θεμάτων ΑΣΠΡΟ~ΜΑΥΡΟ seizeTHEsky-WhiteBlack.blogspot.com

Αμέσως παρακάτω θα βρείτε όλα τα κείμενα ταξινομημένα ανά ετικέτες:
  1. με ετικέτες ανά θέμα (subject)
  2. με ετικέτες ανά συλλογή (collections order)
  3. με ετικέτες ανά φόρμα κειμένου και εξαιρετικά αφιερώματα (text-format and Tributes Specials)
  4. με ετικέτες ανά χρονολογική σειρά (chronological order)

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Texts Tags by Chronological order

1987 (1) 1988 (2) 1989 (1) 1990 (5) 1991 (7) 1992 (17) 1993 (2) 1995 (1) 1999 (4) 2002 (5) 2005 (17) 2006 (52) 2007 (63) 2008 (44) 2009 (15) 2010 (50) 2011 (22) 2012 (15) 2013 (24) 2014 (22) 2015 (22) 2016 (20) 2017 (10) 2018 (11) 2019 (2)

About the Blog ~ Contact Us

Σχετικά Με Το Ιστολόγιο ~ Επικοινωνία

τελευταία ενημέρωση ανάρτησης 15-3-2019 ~/|\~ Στο ιστολόγιο αυτό ξεκίνησαν τα κείμενα να αναρτώνται από τις 17-11-2015 και έως σήμερα 15-3-...

My Blogs in Blogger

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Το Όνειρο ~ The Dream

Το όνειρο   27-7-2007
Προσπαθώ να σώσω κάτι από τη θύμηση...


Ήμουν λέει κάπου και κάτι έκανα, κάπου δούλευα ή σαν απλός επισκέπτης, σ’ ένα παλιό εργοστάσιο, ίσως κάποιους παλιούς συναδέλφους είδα στη δουλειά. Ένας μαντρότοιχος ψηλός, καγκελωτό το προαύλιο, λασπωμένοι δρόμοι, μια περιοχή στη σφαίρα των ονείρων μου ξαναζούσα. Γκρίζοι οι τοίχοι, βαθιά η εγκατάλειψη φαινόταν στα χρώματα απ’ το φως, οι σκιές να δείχνουν τις ρωγμές του χρόνου στις κατασκευές.

Ο χρόνος είχε σταματήσει; Γκρίζος ο ουρανός, βροχερός; Μουντό το τοπίο αλλά εγώ εκεί, να είμαι ένα κομματάκι στο παζλ αυτό το μονόχρωμο.

Κι εσύ να είσαι εκεί, μελαχρινό μου όνειρο, να μου έχεις πλέξει κάτι κάλτσες και να μου τις έχεις δώσει, τα χέρια σου συνέχεια απασχολημένα, συνέχεια γεμάτα ή έτσι θυμάμαι τουλάχιστον, κι εγώ να τις είχα ξεχάσει -μάλλον- σε ένα παλιό κατάστημα με ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Έψαχνα να βρω κάποια cents (ίσως ήμουν -ξανά- στην Αμερική) για να συνεχίσω το παιχνίδι. Τι έπαιζα άραγε; Δεν θυμάμαι. Ένα παλιό -σαν τζουκ μποξ- παιχνίδι στημένο σε ένα τοίχο σκούρο, από αριστερά να μπαίνει το φως και κοιτώντας δεξιά η αίθουσα να συνεχίζει να μακραίνει και να σκουραίνει.

Εσύ, στο επόμενο κάδρο, ζωγράφιζες κάτι απίθανα σχέδια στον καμβά, ήσουν και ζωγράφος πράγμα που είχα ξεχάσει ή απλά δεν ήξερα.
Στο τέλος σε είδα να το κάνεις, με τόση χάρη κι ομορφιά, φωτεινή, με τόση ηρεμία και γαλήνη στο πρόσωπο σου, να απλώνεις τα χρώματα σε κάτι ομόκεντρους κύκλους, περίεργα σχεδιασμένους, ακανόνιστα σχεδιασμένη αυτή η γραμμή, αιχμηρή αλλά και τόσο απαλή τόσο οικεία, με μία αρχή, σαν ένα μακρύ σαλιγκάρι της θάλασσας, με το μπλε να κυριαρχεί στο πινέλο σου.

Χρώματα γέμισαν το κάδρο ξαφνικά που ξεχείλισαν από αυτό το ξέσπασμα του πινέλου! Ιριδίζουσες αποχρώσεις ενός μουσαμά διάφανου...

Πήγαμε να αποχαιρετιστούμε, γιατί μάλλον εγώ έφευγα. Σου ζητώ να μου δώσεις κάτι από εσένα για να σε θυμάμαι. Θυμήθηκα ή τις θυμήθηκες εσύ, τις κάλτσες. Σου ζήτησα και κάτι άλλο να μου πλέξεις, αλλά -μάλλον- εσύ ήθελες να μου δώσεις μόνο αυτές.
Μου τις δίνεις, αλλά σου ζήτησα να μου γράψεις και το όνομα σου μ’ αυτό που σε φώναζα, μ’ αυτό που σε ήθελα. Δεν θυμάμαι αν τελικά το έκανες ή απλά το είχες κάνει ήδη αυτό, αλλά αυτό τελικά ήταν η αφορμή να έρθουμε πιο κοντά, με τα χείλια μας σε πρωταγωνιστικό ρόλο, σ’ αυτόν τον καμβά που είχαμε φτιάξει μαζί.
Ερχόμαστε -επιτέλους... πόσο σε ήθελα!- πιο σιμά, μια αγκαλιά και φιλιόμαστε τόσο γλυκά... Το μέλι είναι τόσο πικρό, δεν μπορεί να περιγράψει αυτή της αφής αίσθηση, αυτή την υγρή τρυφεράδα...


Ξύπνησα τελικά με την γεύση αυτή στο στόμα. Έστω και για μερικά, τοσοδούλια, δευτερόλεπτα.


Δεν υπάρχουν σχόλια: