21/1/2026,13:13
ΣΤΕΝΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ
13/12/2025,10:26
ένα μόνο τζάμι με χωρίζει
την ανάσα μου από το αεράκι
το βλέμμα μου κοιτάει
αδηφάγα
την θέα, την προοπτική
ανάμεσα σε καλώδια υψηλής
ηλιακούς, κεραίες και πιάτα
άσχημα ρυμοτομημένα μπετά
προσπαθώ να την δω
να τον δω μαζί και αυτόν
έτσι κι αλλιώς, είναι,
το απόλυτο
ζευγάρι αιώνιων ερωτευμένων
λίγη θάλασσα λίγος ορίζοντας
και σαν στολίδι, ένα δέντρο
μοναχό χωρίς χαρά
απλά ψηλό, να βλέπει τη θεά
τις ακτίνες του ήλιου να το χαϊδεύουν
και οξυγόνο
για να μπορεί να σταθεί όρθιο
πόση ταύτιση μπορούν
να χωρέσουν τα λόγια;
~/.\~
Αδιαφορία και Απαξίωση
27-12-2025
21/1/026,12:12
Το βρήκε πεταμένο σε μια γωνία του γραφείου. Το πήρε, το διάβασε (ξανά) και μονολογούσε. Σε λίγο απλά σκεφτόταν την Απαξίωση και την Αδιαφορία, που ήταν γραμμένα μόνο τους, σε ένα άλλο αδειανό κατά τα άλλα χαρτί, από άλλα περιττά λόγια. Αυτό ήταν πεσμένο, στην άκρη του δωματίου. Δυο λέξεις μαχαίρια. Δύο λέξεις καρφιά στον σταυρό της καθημερινότητας.
Αλλά για ποια καθημερινότητα μιλάμε; Εδώ ξεχνάνε και τους νεκρούς. Τους δικούς μας νεκρούς. Τον διπλανό, τον σύντροφο, τον ξάδερφο, τον φίλο. Τον κολλητό.
Σάπια κοινωνία που η μπόχα της δεν σε αφήνει πια να σταθείς. Όρθιος.
Με αυτές τις λίγες σκέψεις έκλεισε τα μάτια του και μονολόγησε: «καλά θα πάει κι αυτή η χρονιά», κι έσβησε το φως. Και κουκουλώθηκε.
Έκανε κρύο. Κι εκτός κι εντός του.
.png)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου